Terug naar waar het allemaal begon, Amsterdam. Nou, bijna dan. Voorlopig ben ik gestrand op de luchthaven van Melbourne en kon ik niet mee op de geboekte vlucht. Mijn terugvlucht zou gaan via Shenzhen en Peking en vandaar door naar Amsterdam. Nu blijkt dus, iets wat ik echt niet wist en mij ook niet was gemeld, dat als ik via Shenzhen zou reizen (ook al is het een overstap), je daar een visum voor nodig hebt. Dus in plaats van in het vliegtuig ben ik nog in de vertrekhal. Wachtend tot ik contact kan opnemen met Schipholtickets… Dat duurt nog wel even een tijdje, in verband met het tijdsverschil (9 uur). Nog 6 uur wachten, heb er inmiddels al 5 uur op zitten. In de wetenschap dat mijn vertrek ook niet helemaal gegaan is zoals gepland, geannuleerde vlucht, vertraagde vlucht, en ik toch ben aangekomen ga ik er gewoon vanuit dat ik ook weer thuis zal komen (sorry 😉).

Ik moest even denken aan Tom Hanks, en de rol die hij vervulde in “The Terminal”. Daarin speelt hij de rol van een man die vastzit op een vliegveld, omdat hem de toegang tot Amerika wordt ontzegd. En terugkeren naar zijn eigen land kan ook niet omdat er in dat land een revolutie uitgebroken is. Hij mag de terminal niet verlaten en op den duur wordt de terminal zijn thuis. Zo zal het mij niet verlopen in ieder geval. Met mijn visum voor Australië mag ik gelukkig gewoon het land in. Dus dat komt goed. Nu nog het land uit… Fingers crossed…..

Buiten dit is alles verder goed gegaan. Met 6100 km. heb ik Justin veilig “thuis” gebracht (hij wel…). En werd daar geholpen door ene Martijn. Niet echt den typisch Australische naam en dat klopte dan ook. Een Nederlander, notabene uit Rozenburg, die is blijven hangen en in Melbourne inmiddels een leven heeft opgebouwd. Na wat formaliteiten mijn laatste nachtje Australië. In een hotel, op loopafstand van het vliegveld. Al heb ik daar voor nu even weinig aan 😕.


De laatste dagen van de reis heb ik doorgebracht in het nationale park de Grampians. Op een camping met ook dit keer een eigen toilet en douche. Een ruime ensuite cabin, zodat ik daar mijn spullen ook kwijt kon terwijl ik dagjes op pad was. Tevens gemakkelijk om de baggage al vast op orde te brengen voor de terugreis (wanneer die dan ook mag zijn). ’s Nachts was het pikkedonker op de camping, waardoor de sterrenhemel volledig tot zijn recht kwam. Het was werkelijkwaar adembenemend. Net als de Grampians. Wijds, woest, watervallen en zoveel meer. Diverse lookouts en wandelingen zorgde voor de nodige “wauw” momenten…

De tijd is voorbij gevlogen wat dat betreft. Zo weet je even niet wat je moet doen wanneer je te horen krijgt dat je vlucht is geannuleerd (dag voor vertrek), en ruim 6100 km. verder sta je dan op het vliegveld. Even niet wetend wat je moet doen….

Advertenties

Voor mijn reis Down Under waren er een aantal plaatsen die ik zeker wilde bezoeken, op basis van een eerdere reis en omdat het plaatsen zijn die zeker de moeite waard zijn om terug te gaan. En niet alleen dat, maar ook omdat ik er nu ben in een ander jaargetijde dan voorheen. De vorige keren was in de Australische zomer (december/januari) en nu dus aan het einde van hun winter, het begin van het voorjaar. Wakker worden met temperaturen onder nul, zoals een paar weken terug, was dan wel even een hele rare gewaarwording. Maar goed, ben wel wat gewend.

Een heel mooi gebied zijn de Blue Mountains. En dat weten vele (vooral Aziatische) toeristen ook. Bergen, bos en prachtige natuur. Adembenemend, dat zonder meer. In het dal is er een boardwalk aangelegd, die je met een kabelbaan kunt bereiken. Ook is er een skyrail, die je van de ene kant naar de andere kant van de berg brengt, waarbij het uitzicht wonderschoon is. Dat was voor mij dan ook een reden om terug te keren. Nogmaals te kunnen genieten van wat het landschap allemaal te bieden heeft.

p1000938p1000831p1000936p1000913p1000982
Nu was ik al twee keer eerder Down Under geweest, maar nog niet eerder had ik de hoofdstad bezocht. En wat is de hoofdstad van Australië? Precies… Canberra. Het heeft even geduurd voordat het zover was, want zowel als in Melbourne als in Sydney vonden ze dat ze aanspraak mochten maken op die titel. In 1908 werd, na jarenlange discussies over een geschikte plaats, de huidige locatie uitgekozen als hoofdstad. Voor een nieuwe stad werd gekozen om na-ijver tussen Sydney en Melbourne te voorkomen. Canberra ligt dan ook tussen beide steden in (300 km van Sydney en 650 km van Melbourne). Sinds het parlementsgebouw geopend werd in 1927, fungeert Canberra als zetel voor het parlement. De naam betekent “Ontmoetingsplaats” in de taal van de Aboriginals. Een bijzonder aangelegde stad, niet eens zo oud, dus waar ook dit jaar de Floriade was. Dus naast cultuur snuiven ook een vleugje “thuis”.


Wat ook op mijn lijstje stond, waren de Snowy Mountains. En dan met name Mount Koszciusko, de hoogste berg van Australië. Een alpenachtig landschap, wat ik mij van de vorige keer nog kon herinneren. Maar zoals gezegd, een ander jaargetijde en er was aardig wat sneeuw gevallen deze winter. Gelukkig was ik daar op voorbereid, en had ik meer bij mij dan alleen korte broeken en t-shirts. En dat was maar goed ook. Al leek het er in eerste instantie niet op dat ik er wat van mee zou krijgen. Het zou erg winderig zijn, mistig en niet mogelijk om de wandeling te doen die ik voor ogen had. Op de dag zelf begon het gelukkig goed en kon ik met de skilift toch de bergen in. Al moest ik de tocht wel staken na een aantal kilometers, want het werd te mistig om verder te gaan. En ik wilde ook niet die toerist zijn die het journaal zou halen, alszijnde vermist… Toch was het meer dan de moeite waard.


En langzaam reis ik weer verder richting Melbourne, met het oog op de reis naar huis. Time flies… En als je dan toch weer richting Melbourne reist, waarom dan ook niet even een verrassingsbezoek bij Anne! Het ligt immers op de route en ik ken haar nog uit de tijd dat ik het dames volleybal team training gaf en coachte waar zij ook in zat. Inmiddels is ze al weer 7 jaar in Australië en heeft het samen met haar vriend goed voor elkaar. Het was voor mij een warm weerzien en leuk om zo een vriendin te verrassen. Niet ver van Melbourne city, dus ook daar even een moment van sight–seeing. Blijft een bijzondere metropool. Moest even denken aan Rotterdam. Een stad met hardwerkende mensen, toeristen, bijzondere plekken en een markthal.


Inmiddels ben ik aangekomen in Ballarat.  In 1851 werd nabij Ballarat goud ontdekt, wat de instroom van ongeveer 10.000 goudzoekers in minder dan een jaar tijd tot gevolg had. Dit zorgde ervoor dat het kleine dorpje veranderde in de grootste binnenlandse stad in Victoria. Deze tijden en de geschiedenis hebben ze doen herleven in “Sovereign Hill”, waar de tijd stil lijkt te staan. Een kruising van het openluchtmuseum en Archeon, waarbij de hele dag allerlei activiteiten zijn die de (g) oude tijden doen herleven. Overigens had ik er zelf niet eerder van gehoord, maar waren er gedurende mijn reis een aantal mensen die mij dit hadden aangeraden. En terecht, een bezoek was meer dan de moeite waard. Dagvullend.


Inmiddels zijn Justin en ik ruim 5700 km. verder en hebben in de korte tijd die ons nog rest nog wel een aantal kilometers te gaan. Naast de vele zonnige dagen die we hebben gehad, de ochtendvorst en sneeuwwandeling heeft Justin ook een natuurlijke wasbeurt gehad. Het heeft zowaar geregend. Dat was wel even fijn voor Justin, want al de vliegen die we tijdens onze rit als meelifters hebben meegenomen, zijn er inmiddels afgespoeld. Gelukkig maar. En wat geluk betreft…. Als ik dan zo’n dag rondloop in een tijd die mij terugbrengt naar een gouden periode, is het niet alles goud wat er blinkt. Zit geluk dan in een klompje blingbling, waar hard voor moet worden gewerkt, alle kleine bij elkaar gesprokkelde stukjes goud? Ik durf het niet te zeggen, want zou de opbrengst toentertijd niet gewoon worden verbrast in de pub, samen met vrienden, sterke verhalen vertellen om daarna weer de mijn in te duiken en wellicht niet meer dat te vinden waar men zo naar op zoek is?

Wat dat betreft is geluk geen rekensom…. Om het te vermenigvuldigen moet je het delen. Pas dan ben je een rijk mens. Wat dat betreft voel ik mij aardig rijk 🙂!

Time Out

Geplaatst: oktober 1, 2017 in Uncategorized

Na een weekje reizen, was er tijd voor een “time out”. Hoewel dat eigenlijk niet de juiste term is. Want tijd doorbrengen met familie is “quality time”. Een oom en tante die 50 jaar getrouwd zijn, een feest geven, familie uit Canada en Nederland, het weerzien met mijn nicht Monique en haar man Kevin, neef Robert, zijn vrouw Zhuan en niet te vergeten kleine Harrison. Onvergetelijk!! Het was voor mij ook heel bijzonder om de familie van mijn oom te zien, daar was het op de eerdere trips Down Under niet van gekomen. En dan is een week eigenlijk gewoonweg te kort. Met de ooms en tantes op pad geweest, met neef en nicht en zelf ook een paar uurtjes in Brisbane geweest. Even sfeer proeven. Al met al een heerlijke week, volop van genoten. Dat hebben we de avond voor vertrek dan ook even goed afgesloten!


Op de dag van vertrek via de Goldcoast, om walvissen te spotten. Nou, dat is gelukt. Het was een meer dan uitzonderlijke dag waar we 15 walvissen hebben kunnen spotten. Voornamelijk moeders met kun kalfjes, die verder trekken. Een hele bijzondere en unieke ervaring. En via Ballina door naar Sawtell.


Bij aankomst in Sawtell had ik wederom geluk. Voor ik naar de camping ging in Sawtell reed ik naar de lookout. En in de verte zag je het water al opspuwen van de walvissen. Al bleken deze minder ver dan het leek. Ook nu, heel dicht langs de kust een aantal walvissen gespot vergezelt van een aantal dolfijnen. Het blijft dan toch weer heel bijzonder. En via Sawtell en dag later door naar Bulahdelah, of zoals de locals zelf zeggen “Bulah”.


Ik had er eerlijk gezegd zelf nog nooit van gehoord, wie wel? Mijn WikiCamps app (een handige app die aangeeft in welke plaatsen er campings zijn met welke faciliteiten) wees uit dat er een aantal campings waren. En Bulahdelah lag op de weg richting Melbourne, niet ver van waar ik eerder vertrok (Sawtell). Een prima rit, van 235 km. “Bulah” had naast campings ook een showground en het was zelfs mogelijk om op een terrein te staan van de Bulahdelah Bowls Club. Inderdaad, de BBC. 

Reviews waren goed, meer dan betaalbaar, stroom en douches aanwezig dus voor de verandering weer eens wat nieuws. Om gebruik te mogen maken, moest je wel lid worden. Wat eigenlijk niet meer is dan een formaliteit, zodat je daar ter plaatse kunt staan en gebruik kan maken van de eerder genoemde faciliteiten. Daarnaast kon je dan ook tegen een gereduceerd tarief eten en een biertje drinken. Eenmalig 5 AUD, wat neerkomt op €3,30. Daarnaast nog 5 AUD per nacht. Prima. Dus zowaar, tijdelijk lid van de “Bulahdelah Bowling Club”.


Weer eens wat anders dan volleybal. Al snel raakte ik aan de praat met een aantal locals, die tevens een tips hadden om de omgeving te verkennen. Het kwam er op neer dat ik gewoon een dag langer zou moeten blijven. En waarom ook niet, het is immers vakantie. Na wat biertjes in het clubhuis en een goede maaltijd en nog wat biertjes, tegen “clublidtarief”, en een sfeervolle avond met de locals Justin opgezocht en de volgende ochtend toeristisch wezen cruisen. Een lokale markt bezocht, langs de diverse meren en stranden gereden en op het gemak weer terug naar het clubhuis. Daar was inmiddels de zaterdagmiddag “bowls competitie” begonnen. Bowls is een beetje te vergelijken met jue de boules. Behalve dan dat je de bowls rolt in plaats van gooit, en ook is de bowls aan één zijde zwaarder, waardoor je met een boog moet rollen om dicht bij het witte balletje te komen. De locals van de vorige avond speelde ook en vertelde dat het naast competitie, vooral ook ging om de gezelligheid. En dat gaat daar om de een of andere manier toch gepaard met de nodige biertjes. Al met al een meer dan gezellige bedoeling.

Ondertussen stond ook de t.v. aan want de finale van de Australian Football League werd gespeeld. Adelaide tegen Richmond. Een historische overwinning voor Richmond, na 37 jaar wachten. Ook dat werd natuurlijk gevierd, al heb ik nog steeds geen idee hoe dat spelletje nou in elkaar steekt. Het is sowieso finale weekend, want de finale van de National Rugby League vind ook dit weekend plaats. Melbourne Storm tegen de North Queensland Cowboys. Dat je het maar even weet.
Nu aangekomen in Wisemans Ferry, en een heerlijk plekje aan het water. Morgen weer verder. Inmiddels 3700 km gereden, nog twee weken te gaan, aangename temperaturen en inmiddels is ook de zomertijd ingegaan. Een uurtje langer licht, wat toch vrij prettig is. Ook een uurtje later licht, maar dat is geen ramp, aangezien het hier om 5 uur al licht is….


(Geen verkeerde plek om de nacht door te brengen)

Allereerst Justin. Dat is de Mitsubishi campervan die er inmiddels al …..km op had zitten en er samen met mij nog een aantal 1000 bij zal krijgen. Prima “huisje” voor de komende weken, en heeft zelfs de luxe van een televisie. Voornamelijk free-to-air digitale kanalen. En ook nog eens afhankelijk van waar je bent. Vooralsnog gebruik ik de radiokanalen, die deze ook ontvangt. Als bonus ook nog een kacheltje meegekregen, omdat het soms nog wel eens kan afkoelen ’s nachts. En dat was geen overbodige luxe.

Het links rijden valt eigenlijk helemaal niet tegen gaat mij op de een of andere manier heel gemakkelijk af. Dat in tegenstelling tot het oversteken, waar ik toch nog steeds eerst naar links kijk (en gelukkig ook nog naar rechts, voor ik daadwerkelijk oversteek). Overigens is het niet alleen links rijden, ook het stuur zit aan de rechterkant. Dus ja, het is wel eens voorgekomen dat ik aan de linkerkant wilde instappen. Gelukkig zit de versnelling gewoon in het midden en ook de pedalen zijn hetzelfde als bij ons thuis. Daarnaast heeft de verhuurder gemeend de auto te voorzien van een geheugensteuntje.


Zoals gezegd, Justin is van alle gemakken voorzien. Zit een spoelbakje in (vaatwasser paste helaas niet), potten, pannen, bestek en servies, losse gaskoker, een koelkast met vriezer (groot genoeg om eten en drinken koel te houden), zoals gezegd een televisie en last but not least, een bankbed. Dat is nog wel een dingetje. Ik ben eigenlijk net iets te groot om op de bank te zitten, dus een beetje onderuitgezakt zit prima. Wat dat betreft net als thuis. Het bed moet worden uitgeschoven, en slaapt eigenlijk prima. Omkleden is even improviseren, maar hé, het blijft kamperen (en let niet op de rommel, de schoonmaakster is vrij op zondag).


De eerste overnachting was ensuite. Naast je plek een cabin met eigen douche en toilet. Prima geregeld. Ongetwijfeld dat ik dat nog wat vaker ga gebruiken onderweg. De tweede overnachting was op de “showground” van Wagga Wagga. Niet helemaal de bedoeling, want ik had een ander bestemming in gedachten. Niet gereserveerd, maar dit weekend zaten daar groepen scouts, dus “no vacancy”. Het werd dus de “showground”. Een terrein waar doorgaans evenementen plaats vinden, zoals paardenraces of hondenraces. Ook goed, voor een nacht prima te doen. En ik hoefde maar half geld te betalen, omdat ik ten opzichte van de overige campers/caravans een stuk kleiner was. Lucky me.


Nu inmiddels aangekomen in Bathurst, vooral bekend om het “Mount Panorama Circuit”. Een van de oudste circuits van Australië, waar jaarlijks in oktober de “Bathurst 1000” wordt verreden. Morgen eens kijken of ik daar ook een rondje kan rijden, het is immers open voor verkeer.


Goed, 950 kilometer verder dus. En dan kom je door kleine plaatsjes, diversiteit aan landschappen, bijzonder mooi uitgeruste “rest areas”, waarbij uiteraard een BBQ niet mag ontbreken en kangoeroes. Heel veel kangoeroes. De een nog dooier dan de ander. Langs de weg al 10-tallen aangereden kangoeroes gezien, die vooral zo tegen de schemering zich meer langs de weg begeven, en vaak te laat in de gaten hebben dat er ook nog auto’s rijden. Het is ergens wel een sneu gezicht, al deze road-kills, al doe je er niet veel aan. 


Het advies is mij ook gegeven, doorrijden, en niet uitwijken. Justin en ik zullen er zeker nog meer tegen komen, hopelijk ook een keer levende!

Who needs a plan?

Geplaatst: september 14, 2017 in Uncategorized


Op 26 mei van dit jaar hakte ik de knoop door. Ik wist al wel wat mijn bestemming zou zijn en ongeveer ook welke periode, en hoewel ik niet voor een dubbeltje op de eerste rang wilde zitten, was de prijs toch ook wel een beetje van doorslaggevende aard. Uiteindelijk vond ik dan mijn vliegticket naar Australië. Een reis van Amsterdam naar Melbourne. Wel via London Heathrow met KLM en dan van daar met China Southern Airlines naar Guangzhou (China, 11 uur en 35 minuten vliegen) om vervolgens daar weer een overstap te maken en door naar Melbourne (9 uur en 30 minuten vliegen). Prima reis voor een leuke prijs. Kan ik ook nog eens zeggen dat ik in China ben geweest. En eigenlijk zag ik niet eens zo op tegen dat overstappen. 

Ook wel fijn om na een lange vlucht even de benen te mogen strekken op Chinees grondgebied. En naarmate de tijd verstreek en de zomer langzaam voorbij sloop, keek ik al met een schuin oog naar mijn weerapp en de weersverwachtingen Down Under. Daar loopt het weer allemaal net andersom en nemen zij langzaam afscheid van Koning Winter en doet het voorjaar zijn intrede. Toch wel benieuwd of ik nog sneeuw ga zien de komende periode. En nee, ik wil jullie als lezer niet de ogen uitsteken, maar ik heb al plekken gezien waar het zo rond de 25 graden en hoger kan zijn. Laat ik daar nou ook net langskomen.

Al heb ik wel meegekregen, nog voor ik ook maar een stap in het vliegtuig had gezet, dat ik beter niet te voorbarig kan wezen. Wanneer de eerste herfststorm zijn intrede doet, besluit KLM vele vluchten te annuleren, op de dag dat ik (en met mij vele duizenden anderen) het ruime sop kies. De dag voor vertrek krijg ik tegen het einde van de middag een bericht, dat mijn vlucht, die van Amsterdam naar Londen, gezien de te verwachten storm, is geannuleerd en dat zij hun uiterste best zullen doen voor een alternatief. Wel rekening houdend uiteraard met de vervolgvlucht vanuit Londen. Voor mijn eigen gemoedsrust bel ik met KLM. Ik blijk niet de enige te zijn, een vriendelijk ingesproken stem aan de andere kant van de lijn meld dat het allemaal langer duurt voor er met een medewerker kan worden gesproken, in verband met annuleringen en wijzigingen in vele vluchtschema’s, waarna de verbinding werd verbroken. Het waren niet alleen vertrekkende vluchten die waren geannuleerd, maar ook vele vanuit Europese bestemmingen die Amsterdam zouden aandoen.

Ik blijf bellen en rij ondertussen naar Linda en Martijn, die mij hadden uitgenodigd om bij hen een hapje te eten. En wie mij een beetje kent, weet dat ik daar geen nee tegen kan zeggen. Het houdt mij wel bezig, maar wonderwel (echt waar!) schiet ik niet in paniek. Want hoewel we een paar uur verder waren in de tijd had ik nog niets vernomen van de KLM voor wat betreft alternatieven en ook de vriendelijk ingesproken stem bleef maar herhalen wat ik al eerder had gehoord. En terwijl ik nog bij Linda en Martijn was, droegen ook zij hun steentje bij, door ook te bellen. Een beetje het idee dat we meedoen aan een belspel, het geluid weten en daar een flink geld bedrag mee zouden kunnen winnen. Maar nee, dit was een lokale hulpactie; “Help Ronald het land uit”. Het mocht voor dat moment niet baten. En na een heerlijke hap eten, een knuffel en de nodige hulp op huis aan.

Bellen, bellen, bellen….totdat ik eindelijk verbinding had. Nou ja, laten we zeggen, na het einde van de vriendelijk ingesproken stem werd dit keer de verbinding eens niet verbroken maar gemeld dat de wachttijd iets meer dan 10 minuten zou zijn. Prima, beet dacht ik. Want het was al na negen uur en KLM had aangegeven binnen 3 uur met een alternatief te komen.Daar waren we al ruim over heen, al realiseerde ik mij ook wel de impact van zo’n besluit om vluchten te annuleren. Stel je eens voor, 60 (op dat moment) geannuleerde vluchten, maal gemiddeld 300 passagiers. Kom je toch op 18.000 (!). En daar was ik er dus 1 van. Overigens werd mijn telefonische wachttijd meer dan 10 minuten. Na een half uur kreeg ik een medewerkster aan de lijn, en ergens had ik ook wel met haar te doen. Ja, zij doet immers ook gewoon haar werk, maar ik kan mij heel goed voorstellen dat ze reizigers aan de lijn gehad zal hebben die haar het liefst op een vlucht naar de andere kant hadden gestuurd. Al zou die waarschijnlijk ook wel worden geannuleerd.

Mijn situatie uitgelegd, zij keek mee op haar scherm en uiteindelijk was er een prima alternatief geboden. Met British Airways naar Londen Heathrow, zelfde tijd. Helemaal goed, want dan zou ik gewoon de aansluiting hebben zoals die al gepland stond, dus feitelijk geen grote wijziging. Dat was mooi, zou alles volgens plan verlopen. Digitaal kreeg ik mijn boarding pass toegezonden, kon online inchecken, en ook voor de vervolgvlucht was dat reeds mogelijk. Geen vuiltje aan de lucht!

Vol goede moed, na een toch wat kort nachtje, waarin de adrenaline en opwinding het eigenlijk wel een beetje wonnen van de vermoeidheid richting Aalsmeer. Daar kon ik mijn auto parkeren en een shuttle bracht mij naar de vertrekhal. Iets na 5 uur in de ochtend, flinke wind, maar door de bagage die ik allemaal bij had (mocht immers 2 koffers meenemen) een prima stabiele rijligging met dat autootje, op pad. En dan is er toch al best veel verkeer, inclusief de nodige wegpiraten en laagvliegers waarbij je je hart vasthoud. En ik ontzettend blij ben dat mijn woon – werk verkeer minimaal is. In Aalsmeer lever ik de auto en sleutels af, brengt de shuttle mij en een aantal andere reizigers naar de vertrekhal en neem ik alvorens in te checken een welverdiende bak koffie en lees ik even de digitale krant, heb nog genoeg tijd voor het inchecken. Made it to Schiphol!

Ik kijk nog even op de Schipholapp, en zo weet ik waar ik moet inchecken en dat er geen problemen zijn met de vlucht van British Airways naar Londen. Opluchting en wachtend in de rij om in te checken. Op het moment dat ik aan de beurt ben, voel ik in de binnenzak van mijn jas mijn mobiel, wat een signaal afgeeft. Eerst maar inchecken. De boardingpass en paspoort bij de hand, en ook het mailtje van de KLM dat zij mij hadden overgeboekt, zodat ik mijn aansluitende vlucht op Heathrow zou halen. Uiteindelijk werd ik “not accepted”. Dat klinkt heel bot, maar na een toelichting viel het allemaal reuze mee. Wat bleek nu, hun vlucht was niet geannuleerd, maar had een kleine twee uur vertraging en daardoor zou ik mijn aansluiting missen. De vriendelijke dame adviseerde mij om naar de KLM service balie te gaan, want die waren deels verantwoordelijk voor deze boeking en met name in relatie tot de aansluiting. Toen kneep ik hem wel een beetje, want wederom verliep het niet helemaal volgens plan en ergens zag ik mijzelf al als een gestrande reiziger. Overigens zou ik dan niet de enige zijn geweest, want bij de KLM service balie, overigens bij vele balies, was het toch best druk en ging het veelal toch ook over vertragingen, uitval van vluchten, overboeken etc… Bij mij dus ook.
En wederom een alleraardigste mevrouw die na wat speurwerk met een alternatieve vlucht kwam. Van Amsterdam naar Abu Dhabi, daar overstappen en met Etihad naar Melbourne vliegen. Of ik dat wat vond? Duhhhh. Tuurlijk vond ik het echt heel jammer dat ik nu niet via China zou vliegen, maar Abu Dhabi was ik ook nooit geweest. Al weet ik dat ik in beide gevallen niets van het land mee zou krijgen, hooguit vanuit de lucht. Het mooie van deze vlucht was dat ik maar 1 keer hoef over te stappen, een uur later vertrek (al had ik daar op dat moment niet veel aan, was er immers al) en ook nog eens 3 uur eerder in Melbourne zou aankomen.


Zo gezegd, zo gedaan. En binnen vrij korte tijd wederom een nieuwe boardingpass! Die mij sowieso volgens plan tot Melbourne zou brengen. En daar ben ik inmiddels aangekomen, even genieten van een Hollands biertje. Is er dan uiteindelijk helemaal niets fout gegaan?? Ja dus. Ik mag dan wel in Melbourne zijn, mijn bagage staat waarschijnlijk nog in Abu Dhabi…. Proost!

De vakantiebestemming lag aan het begin van dit jaar nog vast. Fouesnant in Bretagne. Beetje wegdromen van kronkelige wegen, wandelingen over het strand met ondergaande zon, croissantjes, stokbroodje en alles meer wat het mooie Frankrijk en Bretagne te bieden zou hebben. En dat is nogal wat, was de ervaring van het jaar daarvoor. Het liep uiteindelijk allemaal anders. Natuurlijk had ik ook nog alleen kunnen gaan, maar die behoefte was er bij mij totaal niet meer. Als je samen iets in het vooruitzicht hebt, en samen is niet meer dan is ook het vooruitzicht niet meer dat wat had kunnen zijn. En dat wat had kunnen zijn en dat wat is was de laatste maanden onlosmakelijk met elkaar verbonden.

IMG_0418

Al gauw kwam via Skype de uitnodiging van mijn oom en tante uit Australië. Dit jaar zijn zij 50 jaar getrouwd en vieren dit in september. Naast vrienden die zij hebben uitgenodigd zullen ook mijn oom en tante uit Canada er zijn en daarnaast ook nog een andere oom en tante uit Nederland. En ze zouden het leuk vinden als ik, mits het allemaal haalbaar zou zijn, ook zou komen. Pfieuw… Eerlijk gezegd stond op dat moment mijn hoofd daar helemaal niet naar. In gedachten stond ik nog op het strand in Fouesnant maar in werkelijkheid stond ik eigenlijk even helemaal nergens.

Toch kriebelde het wel. Australië, familie, vakantie. Ongetwijfeld de ingrediënten voor een mooi vooruitzicht. Twee keer eerder was ik al Down Under geweest en beide keren hebben op mij een onuitwisbare indruk gemaakt. Zoveel zelfs dat het na de tweede keer wel eens mijn nieuwe thuis zou zijn. Plannen voor emigratie werden meer dan plannen. Officiële stukken, zelfs door een notaris gewaarmerkt, werden toegezonden naar de emigratiedienst, inclusief een erkende met goed gevolg afgenomen taaltoets. Zo makkelijk kom je dat land niet in. Mijn aanvraag werd goedgekeurd en ik had de kans en mogelijkheid om te gaan. Inmiddels was ik er voor mijzelf wel achter dat de redenen om te gaan niet de juiste waren en zag er uiteindelijk vanaf. Ik heb daar verder ook geen spijt van gehad.

IMG_0416

Zoals gezegd, de ingrediënten waren aanwezig voor een mooi vooruitzicht. Wel moest ik nog even uitvogelen of het voor mij haalbaar zou zijn. Het is nogal een onderneming. Niet even een weekendje of twee weken weg. Nee, voor een reis naar de andere kant van de wereld mag je best wat meer tijd uittrekken. En niet alleen tijd, ook financieel zeg maar. Er was gelukkig gespaard voor andere doelen dus dat was geen probleem. Ook waren er nog genoeg reisboeken in huis om verdere voorbereidingen te treffen en hakte ik de knoop voor mijzelf door. G’day mates, here I come. Eind mei het ticket geboekt, camperbusje gehuurd, recentelijk een internationaal rijbewijs aangeschaft en ook mijn toeristenvisum is inmiddels binnen.

IMG_0417.PNG

Met een superhandige app, de diverse reisgidsen en wat tips vanuit Down Under is het eerste deel van de trip al uitgestippeld. Een kleine deadline heb ik wel, want ik wil natuurlijk niets missen van het feest en uiteraard ook mijn familie weer zien. Voor het vervolg zijn er genoeg ideeën. Zo las ik dat het in die periode ook het seizoen van de walvissen is. Hoe vaak in je leven krijg je de kans om die te zien?! Daarnaast staat het bereiken van de top van de hoogste berg in Australië ook op mijn lijstje en zal ik zeker ook de Blue Moumtains en de Grampians gaan bezoeken. Het is dan op dat moment voorjaar, dus dat zal een explosie zijn van de natuur die na een winterperiode tot leven zal komen. Nog 42 dagen om mij daar op voor te bereiden.

Van Fouesnant naar Australië. Een wereld van verschil, mijlenver van elkaar verwijderd. Plus ça change, plus c’est la même chose.

3x scheepsrecht

Geplaatst: juli 11, 2017 in Uncategorized

Na 2 eerdere fantastische ervaringen, kan een derde keer eigenlijk niet uitblijven. 3x scheepsrecht dus. De voorbereidingen zijn weer in volle gang, het aftellen is begonnen. Zal jullie op de hoogte houden!

FullSizeRender